پارازیتهای ماهواره ای و فقدان نهاد علمی مستقل برای حفاظت در برابر اشعه

 

ارسال فرکانس های رادیوئی برای ایجاد پارازیت و اختلال در مقابل دریافت برخی شبکه های ماهواره ای،پارازیتهای ماهواره ای و فقدان نهاد علمی مستقل برای حفاظت از مردم در برابر اشعه در یک ماه گذشته حرف و حدیثهای زیادی در مطبوعات و حتی مجلس ایران ایجاد نموده است. متاسفانه در فضای امنیتی، غیر شفاف و ملتهب کنونی، فضاسازیهای ژورنالیستی در مجلات و سایتهای اینترنتی باعث سردرگمی بیشتر مردم شده است. هر گروه، سازمان و رسانه ای هم، بسته به خاستگاه سیاسی و فکری خود، آسیبهای بیولوژیک امواج پارازیت را تایید یا رد می کند، امری که به هیچ وجه در صلاحیت علمی آنان نیست. از طرفی موکول نمودن بررسی جوانب این موضوع به سازمانها و وزارتخانه های دولتی همچون وزارت بهداشت یا سازمان انرژی اتمی ایران، معمولا نمی تواند سبب اعتماد سازی در بین مردم شود چرا که این شائبه در بین مردم وجود دارد که سازمانهای دولتی، بیشتر در پی تایید نظرات مقامات سیاسی و امنیتی هستند تا بررسی دقیق و علمی موضوع. این مورد و مواردی نظیر پرونده برنجهای آلوده به آرسنیک هندی، تخریب اکوسیستم تالاب انزلی به بهانه ساخت جاده کنار گذر دریا، تخریب آثار تاریخی و باستانی در بستر آبگیر سد سیوند و قضایای مشابه دیگر نشان می دهد که جامعه ایرانی، بیش از پیش از نبود نهادها و انجمنهای واقعا مستقل علمی رنج می برد.

 فراموش نکنیم که در داستان پارازیتهای ماهواره ای، اهمیت ندادن به سلامت مردم در لابلای دعواهای سیاسی ما را دچار یک اشتباه تاریخی خواهد نمود. بویژه اینکه برخی از پژوهشهای اخیر نشان می دهد که تابشهای ناشی از فرکانسهای رادیویی مانند امواج ناشی از تلفنهای همراه و آنتنهای بی تی اس، ممکن است سبب ایجاد عوارض نهفته با احتمال ظهور در سالهای دور در افراد شده و حتی آن را به صورت بین نسلی منتقل نماید.  گرچه ضروری است درباره مساله ارسال پارازیت از چند ایستگاه در شهر تهران، پژوهشهای مستقلی انجام گردد. پژوهشهایی که نیاز به دانستن شدت میدان، طول مدت ارسال فرکانس، فاصله مردم از منابع ارسال کننده فرکانس، زاویه آن نسبت به افق و ... می باشد و باید توسط گروهی از پژوهشگران یا یک سازمان مستقل علمی انجام گیرد و نتایج آن بدور از هر گونه شائبه "ملاحظات سیاسی" به اطلاع مردم برسد تا در صورت لزوم نسبت به اصلاح آن یا یافتن جایگزینی برای آن، یعنی پیدا کردن روشی که هدف نهایی ارسال پارازیت را تامین کند اما احتمالا عوارض بهداشتی کمتری داشته باشد، اقدام گردد.

 گرچه در فضای کنونی کشور گام نهادن در مسیر ایجاد انجمنها ونهادهای مستقل علمی و صنفی، کاری بس دشوار و خطیر است اما نباید فراموش کنیم که این امر یکی از الزامات ما در راه توسعه علمی و صنعتی و اجتماعی است. یک سال قبل، اندیشه ایجاد " انجمن حفاظت پرتوی ایران (در شرف تاسیس) " با چنین رویکردی شکل گرفته است. انجمنی که هم در حوزه حفاظت از انسان در برابر تابشهای رادیوئی و هم در برابر تابشهای اتمی و هسته ای فعالیت خواهد کرد. ما در " انجمن حفاظت پرتوی ایران (در شرف تاسیس)"  دست نیاز و همکاری خود را به سوی همه متخصصین مرتبط و علاقمند و دارای دغدغه های اساسی درباره سلامت هم میهنانمان  دراز می کنیم.